Siz Buna Sabah Diyorsunuz

siz buna sabah diyorsunuz boşluğuna bir caddenin

her şeyin unutulduğu biri gibi duran şeye

uçtuğuna kuşların, göğün kaldığına

yattığınız kadına bir şey soruyor yalnızlık

sevdiğiniz adamı götürüyorlar belki

çünkü siz buna sabah diyorsunuz; buluşunca şaşkın

bir merak var sizde, işte ona sabah diyorsunuz

çocuklarınız var sizin, ölmüş dirilmiş çocuklarınız

eksilten bir evi, gündüzleri çağıran ilk aşktan

gözleriniz falan var sizin, bakmaktan bakılmaktan

işte bunlar da sabah sizin için

sizin için bir sabah belki bütün bunlar

kalmış öylece içinizde, durulmuş yaşanmaktan

siz buna sabah diyorsunuz, dilinizde gezinen heycana

çarpıyor ardı ardına kapılar; aç kalıyoruz bazen birlikte

orda bir yerde uyuyorum çokca, şarkı söylüyorum kalkıp

yanlış yapıyorum bir şeyi, bir şeyi hep yanlış yapıyorum

ucuca gökyüzü aranızda; dahası bildiğiniz şeyler var sizin

anlatırken geçiyor bahar; ölüme inanıyorsunuz yaşarken

çünkü siz kalkıyorsunuz sabahları bir telaşı sarıp boynunuza

bakmadan arkanıza çıkıyorsunuz evlerden, en çok sabahları

işte siz buna sabah diyorsunuz boşluğuna bir caddenin

işte ben oradan geçiyorum boşluğundan o caddenin

çünkü siz yalnızca sabah diyorsunuz.

onur akyıl