“..rüşvet, uyuşturucu, keyfi uygulamalar, işkence gibi deşifre edilmiş eylemleriyle
kamuoyunun saygısını yitiren polis örgütüne iade-i itibar sağlamanın en masum yolu sinema
ve edebiyatın(popüler kültür, basın organları, medya) teşkilata dair kahramanlık hikayelerini
çoğaltmasıdır. seri katiller tam da böyle bir dönemde, hem toplumsal şiddetin bir ürünü hem
de sistem için bir can simidi olarak çıktılar tarih sahnesine..sinema, edebiyat ya da tv dizilerinde
onların motivasyonunu çözmek ve cinayetin kökenlerine inmek yerine, seri katillerin
şeytani bir canavara, vampir ya da kurt adam gibi bir yaratığa dönüştürülmeleri tercih edildi..
karşılarına konulan polisler ise mesleki becerilerinden çok insani özellikleriyle işlenecekti..
popüler kültürün polisleri gördüklerinin dehşetiyle zaman zaman yoldan çıksalar bile, ahlaki
açıdan sağlam, kuşkuya yer bırakmayacak kadar dürüsttüler.. hikayenin dramatik çatısını güçlendirmek için seri katile karşı özel bir intikam duygusu beslemeleri sıklıkla görülen bir
durumdur.. kendi acılarıyla baş etmekte zorlanırken, politikacıların basiretsizliği nedeniyle
düş kırıklıklarına da uğrarlar.. zaten pek çok şeyden mahrumdurlar.. “polislerin zorlu hayatlarını
biraz olsun kolaylaştırmak için adaletin ve kamuoyunun gerektiğinde bunların kimi
eylemlerine biraz göz yummalarının lüzumunu attan alta destekleyen bu popüler kültür, hani
kazayla da olsa, masum birinin temel haklarının istenmeden zedelenebileceğini ima ederler..”
yapılmak istenen polisin bakış açısını anlaşılır kılmak ve meşrulaştırmaktır..
ama asıl meşrulaştırılan sürüp giden politikalar, egemen sınıfın ideolojisidir..
birkaç resmi görevli -yani devlet- vardır karşımızda ve bu temsilcilerin defetmeye çalıştığı bir
bela..”
seri katiller 1 / fikret topallı
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder