gecenin çocukları uyuttuğu saatlerde
insanları boğan bir el gördüm
tanıdığım herkeste saklanan bir leke
ve toprağı sürükleyen caddeler boyu
taşların altında yatan yılanlar gördüm
neden insan kendi çölünde üşür
kumların altında bir vaha aramak niye
ayakların kan içinde
bedenin usulca ölür
ardında bir uçurum varken koşmak beyhude
bir an için dursan
sanki tüm dünya üzerine üşüşür
duvarları fark ettiğinde
o evi terk etmenin vakti gelmiştir
ve birisi varsa
bil ki içinde yanan bir hapishanedir
herkes son hızla ayrılırken
kapıları tutuşturmanın vakti gelmiştir
Rahmi Durmaz
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder